Ν ί κ η

www.efsyn.gr/arthro/adeia-me-ilektroniki-epitirisi-gia-toys-foitites-kratoymenoys


pitsirikos.net/2014/12/%CE%BF-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B7%CF%83%CE%B5/



Idom

40%

Καημό το 'χω, να πει κάποιος από τους κερδισμένους 
ότι ο μεγάλος νικητής ήταν η αποχή...

Idom

Ω, πόσο προεδρικά νιώθω!

Πρέπει να το παραδεχτούμε:
Εμείς οι Έλληνες είμαστε γεννημένοι για πρόεδροι.

Καλή, προεδρική εξαμηνιά!

Idom

Ποιος Λιάπης;

Η αντιμετώπιση τού Μιχ. Λιάπη από τα ΜΜΕ (κυρίως από τα τηλεοπτικά κάναλια) νομίζω ότι δείχνει ανάγλυφα πόσο πολύ αναλώσιμοι είναι (και) οι πολιτικοί για τους οικονομικούς μεγιστάνες.
Εκείνοι τους μαζεύουν, τους "κάνουν ανθρώπους" και όταν χρειάζεται τους θυσιάζουν.  Εύκολα.

Παρατηρήστε διάφορες - ντεμέκ - σατιρικές εκπομπές.  Που είτε απευθύνονται σε νέους είτε σε μεσήλικες.  Χλευάζουν ανενδοίστα τους πολιτικούς, αλλά ποτέ τα μεγάλα οικονομικά τζάκια.

Άραγε τι κόστος, τζίρο, απόσβεση, φύρα και κέρδος έχει η "καλλιέργεια" ενός μεγαλοπολιτικού για ένα μεγαλοεπιχειρηματία;
Θυμάμαι που λέγανε ότι η αποστασία (η ορίτζιναλ, τού '65), τελικά, μάλλον είχε στοιχίσει φτηνά.

Η οικονομία νικάει κατά κράτος την πολιτική στην εποχή μας.  Και σε μία απίθανη χώρα που πια μαραίνεται η φαιδρή πορτοκαλιά, ένας "βασιλιάς" των σούπερ μάρκετ πάντρεψε την κόρη του με ένα παρολίγο αληθινό βασιλόπουλο.
Αυτό το τελευταίο είναι βέβαια πολύ όμορφο: η εκδίκηση τής μέσης τάξης απέναντι στη βουλιμική και υποκριτική αριστοκρατία.  Αλλά όταν το σενάριο επαναλαμβάνεται ως φάρσα και στις Δημοκρατίες - τεσπά, στα πολιτεύματα που προσπαθούν να είναι ή φαντασιώνονται ότι είναι Δημοκρατίες -, τότε πάμε ντουγρού πίσω στη φεουδαρχία.

Μοντέρνου τύπου φυσικά.  Με άιφον και τηλεοπτικούς τελάληδες...
Το οποίο βέβαια, οι μπι μούβηζ και η μπη λογοτεχνία τού φανταστικού το έχουν πεί εδώ και δεκαετίες.

Idom

Και στα δικά μας!...

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Ταϋλάνδη

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_01/12/2013_530181

Idom

Χωρίς φενάκες

Οργισμένος Γιάννης Χάρης, όξω απ' τα δόντια, αλλά πάντα σκεπτόμενος,  εδώ  και  εδώ .


Idom

Απόσπασμα από την "απολογία" τού Wilhelm Furtwaengler

"I knew Germany was in a terrible crisis; I felt responsible for German music, and it was my task to survive this crisis, as much as I could. The concern that my art was misused for propaganda had to yield to the greater concern that German music be preserved, that music be given to the German people by its own musicians. These people, the compatriots of Bach and Beethoven, of Mozart and Schubert, still had to go on living under the control of a regime obsessed with total war. No one who did not live here himself in those days can possibly judge what it was like. Does Thomas Mann [who was critical of Furtwängler's actions] really believe that in 'the Germany of Himmler' one should not be permitted to play Beethoven? Could he not realize that people never needed more, never yearned more to hear Beethoven and his message of freedom and human love, than precisely these Germans, who had to live under Himmler’s terror? I do not regret having stayed with them."


«Ήξερα ότι η Γερμανία βρισκόταν σε τρομερή κρίση· ένιωθα υπεύθυνος για τη Γερμανική μουσική και ήταν καθήκον μου να επιβιώσω από αυτήν την κρίση, όσο μπορούσα.  Η έγνοια ότι η τέχνη μου χρησιμοποιείτο καταχρηστικά για προπαγάνδα, είχε να ζυγιστεί με τη μεγαλύτερη έγνοια, να διατηρηθεί η Γερμανική μουσική, να δοθεί στο Γερμανικό λαό από τους ίδιους της τους μουσικούς.  Αυτοί οι άνθρωποι, οι συμπατριώτες τού Μπαχ και τού Μπετόβεν, τού Μότσαρτ και τού Σούμπερτ, είχαν να συνεχίσουν να ζουν κάτω από τον έλεγχο ενός καθεστώτος εμμονικού με τον ολοκληρωτικό πόλεμο.  Κανένας που δεν έζησε εδώ, ο ίδιος, εκείνες τις ημέρες, δεν υπάρχει περίπτωση να αντιληφθεί πώς ήτανε.  Μπορεί να πιστέψει ο Τόμας Μαν* ότι στη “Γερμανία τού Χίμλερ” δεν επιτρεπόταν σε κάποιους να παίξουν Μπετόβεν;**  Δεν μπορεί να καταλάβει ότι άνθρωποι δεν χρειάστηκαν ποτέ περισσότερο, δεν λαχτάρησαν ποτέ περισσότερο, να ακούσουν Μπετόβεν και το μήνυμά του για ελευθερία και ανθρώπινη αγάπη, όσο αυτοί ακριβώς οι Γερμανοί που είχαν να ζήσουν κάτω απ’ τον τρόμο τού Χίμλερ;  Δεν μετανιώνω που έμεινα μαζί τους.»

*  Ο Τόμας Μαν ήταν επικριτικός απέναντι στις πράξεις τού Φουρτβένγκλερ.

**  Εννοεί την απαγόρευση στους (Γερμανο-) Εβραίους μουσικούς να συμμετέχουν σε ορχήστρες και να παίζουν γερμανική μουσική.     

Θεωρώ το παραπάνω, υποδειγματικό παράδειγμα τής διαφοράς μεταξύ πατριωτισμού και εθνικισμού.

Η ελληνική μετάφραση είναι δική μου. 

Διαβάστε:

http://en.wikipedia.org/wiki/Wilhelm_Furtw%C3%A4ngler

http://www.dailykos.com/story/2011/12/09/1041353/-Thursday-Classical-Music-OPUS-62-Beethoven-s-Ninth-Symphony?via=tag

Idom

Αναδημοσίευση

Λίγες ημέρες πριν, από τον Πιτσιρίκο:

εδώ


Idom