Ο αυτοσαρκασμός ως μέθοδος αφοπλισμού

Πάρα πολλά πολύ κακά μπορεί να πει κανείς για το Mega τσάνελ, αλλά κάποιος εκεί μέσα είναι τετραπέρατος!


Τα αυτοδιαφημιστικά του σποτάκια είναι μαθήματα αυτοσαρκασμού και εκδήλωση αυτογνωσίας.

Εδώ και λίγες μέρες «τρέχει» το ανυπέρβλητο,

!

Ποιος θα μπορούσε να διατυπώσει πιο ειρωνικό σχόλιο για την πχιότητα των σήριαλς τού καναλιού και για αυτούς που τα επιλέγουν;  Άντε μετά να ψέξεις το κύρος ενός καναλάρχη όταν οι ίδιοι αυτοπαρουσιάζονται τής πλάκας...

(Και βέβαια αυτό δεν ισχύσει μόνο για το Mega.)

Εκεί στην Παιανία νογάνε ένα εκπληκτικό όπλο – τουλάχιστον για την θεματολογία που μπορεί να περάσει ως λάιτ!


Idom

Ειδησεογραφία που περιμένω να ακούσω από μεγάλα κανάλια

Τις τελευταίες εβδομάδες πολλοί συμπολίτες μας, παρασυρμένοι από την ρητορική τής αντιπολίτευσης, καίνε ξύλα προκειμένου να παράγουν αιθαλομίχλη στα μεγάλα αστικά κέντρα, με απώτερο στόχο να οδηγήσουν τους υπουργούς και βουλευτές τής κυβέρνησης σε ασφυξία. Παράλληλα, προβάλλουν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης τού εξωτερικού ότι οι πολίτες τής χώρας κρυώνουν, για να φέρουν την κυβέρνηση συνεργασίας σε δύσκολη θέση.


Αναπάντεχα, φαίνεται ότι η κυβέρνηση υποκύπτει στον εκβιασμό. Αντί να αυξήσει την τιμή των καυσόξυλων κατά 500% και να επιβάλλει τριπλάσια φορολόγηση ώστε να ανατρέψει τα σχέδια των λομπιστών τής δραχμής, κυβερνητικοί παράγοντες διέρρεαν ότι ενδεχόμενα, μετά από άδεια τής Τρόικα, θα μπορούσε η κυβέρνηση να προχωρήσει σε μείωση τής τιμής τού πετρέλαιου θέρμανσης και σε διανομή του σε σχολεία ορεινών, παγωμένων περιοχών.

Παλιό στέλεχος τού κυβερνητικού συνασπισμού δήλωσε στο κανάλι μας, «Μία τέτοια ολιγωρία τής κυβέρνησης, αυτήν την στιγμή, θα οδηγούσε τη χώρα στο γκρεμό».


Idom

1 δευτερόλεπτου σιγή

I.

Δυναμικά κι Ελληνικά!

Πριν από λίγες ημέρες έμαθα για ένα λογαριασμό στο φέισμπουκ που προτρέπει τους Έλληνες να παντρεύονται Ελληνόπουλα. Παρακάμπτοντας τη μικρή περίπτωση να πρόκειται περί κρυπτοπαιδοφιλικού καλέσματος, ενθουσιάστηκα!


Ήθελα πάρα πολύ να καταθέσω ένα συγχαρητήριο σχόλιο στον λογαριασμό, αλλά βλέπετε δεν εγγράφομαι στο φέσιμπουκ, γιατί έχω μάθει ότι όποιοι καταχωρίζονται εκεί, μετά τους κατασκοπεύουν οι μυστικές (ανθελληνικές) οργανώσεις και διάφοροι λακέδες τού σιξ σιξ σιξ.

Οπότε αναρτύω μήνυμα στο blog μου, το οποίο κατά τ’ άλλα το έχω σε διαχείμαση.


Εξαιρετικά σωστή, η συμβουλή να παντρευόμαστε οι Έλληνες, Ελληνίδες και οι Ελληνίδες, Έλληνες και όχι ότι ξένο βρούμε εμπρός μας, που είναι πάντα αμφίβολης σύστασης. Το κακό έχει παραγίνει, το DNA μας επιμολύνεται και έχει φτάσει (το κακό) στην πόρτα μας.

Εγώ για παράδειγμα έχω μία πολύ στενή φίλη (εννοώ ότι είναι κοντινή μου, όχι ότι είναι λεπτή, δηλαδή ούτε παχιά είναι, κανονική), η οποία κάποια στιγμή ολίσθησε και παντρεύτηκε αλλοδαπέζο. Και μάλιστα, δεν τού έφτασε ότι έκανε την τύχη του και αναβάθμισε το DNA του, αλλά την έπεισε να μάθει αλλοδαπέζικα. Και τώρα όποτε πάω σπίτι τους και θέλουν να με κουτσομπολεύσουν μπρος απ’ την πλάτη μου, μιλάνε στα κορακίστικα και όταν τους λέω «μιλήστε Ελληνικά, βρε παιδιά», εκείνοι μού απαντάνε ότι μιλάνε ξένα για να μην τους καταλαβαίνει το παιδί – δήθεν τώρα, λες και εγώ δεν καταλαβαίνω τις αλήθειες.

Όσο για το παιδί, αμέσως μόλις τού κάνεις τεστ DNA, αμέσως βλέπεις ότι ο μπαμπάς του τού έχει δώσει ένα κάρο ανθελληνικά γονίδια...


Όμως δεν ξεκίνησα την ανάρτηση για να πω τα προφανή και να καταθέσω τον πόνο μου. Ο πόνος μου είναι μεγάλος. Αυτό που με ‘καιγε είναι να κάνω μία παρατήρηση και να θέσω μία πρόταση.


Η παρατήρηση είναι ότι ο καλός λογαριασμός στο φέσιμπουκ, πέρα από το προφανές, τσουβαλιάζει κάπως όλες τις περιπτώσεις στο ίδιο καλάθι. ΦΥΣΙΚΑ η προτεραιότητα είναι να κρατάμε καθαρό το ελληνικό μας αίμα, όπως όμως και να το κάνουμε, δεν είναι το ίδιο αμαρτία να παντρευτείς έναν Μαυριτανέζο (μπρρρ...) με το να παντρευτείς έναν Τεύτονα ή έστω Γερμανό (εννοώ Άρειο, έτσι; Γιατί και εκείνοι μετά τον πόλεμο, με κάτι δημοκρατικότητες και φιλελευθερίες το αλλοίωσαν το πνεύμα τους). Θα ‘λεγα μάλιστα ότι πού και πού (με περίσκεψις), οι γάμοι με Τεύτονες και πραγματικούς Υπερβόρειους είναι καλόδεχτοι και εύχρηστοι.

Λοιπόν, πρέπει ο καλός λογαριασμός τού φέσιμπουκ να συντάξει έναν κατάλογο με σειρά ακαταλληλότητας (βδελυγμίας) των αλλοδαπέζων που κατακλύουν και πολιορκούν τα Ελληνόπουλα και τις Ελληνοπούλες, για να μαθαίνει ο απλός άνθρωπος που δεν έχει από αλλού να ενημερωθεί.


Το οποίο μάς φέρνει στο δεύτερο θέμα που θέλω να θίξω και την πρόταση μου.

Όλες αυτές οι συγκινητικές και ηρωικές προσπάθειες μεμονωμένων συνειδητοποιημένων Ελλήνων είναι φωνή βοώντων εν τη ερήμω. Δεν μπορούν μόνοι τους να ανθέξουν την ενορχηστρωμένη επίθεση από τα ξένα κέντρα.

Πού είναι το κράτος σε αυτή την προσπάθεια; Η πατρίδα μας έχει καταντήσει ξέφραγο αμπέλι. Σε λίγο θα είναι ξέφραγγο. Πότε θα αναλάβουν τις ευθύνες τους αυτοί που μάς κυβερνάνε; Αυτοί που θα έπρεπε, να φροντίζουν την διατήρηση και ανύψωση τής Ελληνικότητας;


Κανονικά έπρεπε να απαγορεύονται τελείως οι μικτοί γάμοι. (Πέρα από τις λίγες λαμπρές εξαιρέσεις που εξήγησα παραπάνω και που μπορούν εύκολα να ελέγχονται από μία ειδική επιτροπή.) Αλλά επειδή θα μάς την πέσουν διάφορες διεθνιστικές οργανώσεις, δήθεν δικαιωμάτων και ελευθεριών (τρομάρά τους), εγώ προτείνω να ψηφιστεί νόμος που να φορολογεί αυτούς που παντρεύονται τους αλλοδαπούς. Θες κύριε να το παίξεις κουλτουριάρης και να παντρευτείς Βουλγάρα; Πλήρωσε 80% των ετήσιων εισοδημάτων σου. Θες να παντρευτείς Κινέζο; Πλήρωσε 70% των εισοδημάτων σου. Θες μαύρη ή μαύρο; Να πληρώσεις 120% και να πάρεις δάνειο, να δεις πόσα απίδια πιάνει ο σάκος. Όχι να κάνουν όλοι αυτοί πάρτυ εις βάρος των άλλων.

Στη Γαλλία, δηλαδή, γιατί εκείνος ο κομμουνιστής, τους έβαλε 70% φόρο; Πιο έξυπνοι είναι αυτοί από μάς;

Βέβαια, τα χρήματα που θα μαζεύονται (μακάρι να μην υπάρξουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις στο μέλλον και να μην μαζευτούν πολλά) δεν πρέπει να πηγαίνουν σε λοβιτούρες και διεφθαρμένους πολιτικούς που θα τα στέλνουν στις Ελβετίες ή θα τα τρώνε με Ουκρανίδες αυλήτριες. Να πάνε σε έναν λογαριασμό για την προάσπιση και προώθηση τού Ελληνικού αίματος, τού ύχωρ και των υπόλοιπων Ελληνικών σωματικών υγρών. Ευτυχώς υπάρχουν πολλές σημαντικές οργανώσεις και ΜΚΟ που μπορούν να διαχειριστούν και να ελέγχουν έναν τέτοιο λογαριασμό.


Ελπίζω να μην σάς κούρασα και να συμφωνείτε μαζί μου.


Idom



Υ/γ.:

1) Μία ώρα τής ζωής μου έκαψα για το παραπάνω, αλλά το ‘υχαριστήθηκα. Ευγενώς αφιερώνεται στους καλούς φίλους Χ+Τ και στην κορούλα τους, Γ, με τα όμορφα, μικτά γονίδια! :-))

2) Τα «σωματικά υγρά» είναι φυσικά από την ταινιάρα “Dr Strangelove” τού Κιούμπρικ.

I.

Ζωρζ Σαρή

1925 - 2012 - έως τότε που θα την θυμούνται...

Τι κρίμα όμως στις τελευταίες μέρες της,
να προφτάσει να δει
φίδια και φιδάκια ξανά, να 'χουνε ξετσουμίσει απ' τ' αυγά τους
και να στήνουν χορούς σε πλατείες και στούντια.

Idom

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Us, and them
And after all we're only ordinary men.
Me, and you.
God only knows it's noz what we would choose to do.

Forward he cried from the rear
and the front rank died.
And the general sat and the lines on the map
moved from side to side.

Black and blue
And who knows which is which and who is who.
Up and down.
But in the end it's only round and round.

Haven't you heard it's a battle of words
The poster bearer cried.
Listen son, said the man with the gun
There's room for you inside.

Down and out
It can't be helped but there's a lot of it about.
With, without.
And who'll deny it's what the fighting's all about?

Out of the way, it's a busy day
I've got things on my mind.
For the want of the price of tea and a slice
The old man died.

("Us and them" by Roger Waters (lyrics)
from the album "Dark side of the Moon")


77 χρονών...

Όσο για μένα
έφυγα απ' την πλατεία Συντάγματος
την νύχτα
όταν άρχιζαν οι φασαρίες...

Idom

Αρχαιοελληνικός αποικισμός τής Αμερικής

Μετά από παρότρυνση ενός εκλεκτού φίλου, που αν και μετανάστης δεν παύει να ασχολείται με τα ελληνικά θέματα - διάβασα εκτές, διαδικτυακά, με μεγάλη χαρά ένα άρθρο στην έγκριτη "Καθημερινή" σχετικά με τον αποικισμό της αμερικανικής ηπείρου από τους Έλληνες στην αρχαιότητα. (Εδώ.)
Εν ολίγοις, το άρθρο, βασιζόμενο σε έρευνα τού Δρος Μηνά Τσικριτσή, δίνει τα στοιχεία που δείχνουν ότι οι Έλληνες είχαν εξερευνήσει και αποικίσει σταθερά την Β. Αμερική και μάλιστα χρησιμοποιούσαν συστηματικά τα εδάφη τού σημερινού Καναδά για την εξόρυξη χαλκού.
Το άρθρο, όπως λέει η εφημερίδα, θα ενταχθεί στην κίνηση "Είμαστε όλοι Έλληνες". Να θυμίσω εδώ ότι η κίνηση αυτή, οργανώνεται μεταξύ άλλων, ως απάντηση στην ανθελληνική επίθεση που ενορχηστρώνουν πολλά ΜΜΕ τού εξωτερικού τους τελευταίους μήνες. Είμαι σίγουρος ότι τέτοιες μελέτες θα ωφελήσουν πολύ την κίνηση και θα θυμίσουν στους συνανθρώπους μας, τι έδωσε η Ελλάδα μέσα στις χιλιετίες στον κόσμο.
Δυστυχώς, το συγκεκριμένο θέμα παραμένει πνιγμένο: έψαξα στο διαδίκτυο για αντίστοιχη, μη ελληνόφωνη βιβλιογραφία / αρθρογραφία και, πέρα από κάποιες λαμπρές εξαιρέσεις σε "ιδιωτικές" ιστοσελίδες, το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν μηδενικό. Δεν θέλω να επικαλεστώ θεωρίες συνωμοσίας, αλλά όπως και να 'ναι, όταν ο συντηρητισμός και η άρνηση κάποιων επιστημόνων κτυπάει κόκκινο, το αποτέλεσμα είναι ισοδύναμο με το να υπήρχε μία συνωμοσία. Στο κάτω κάτω, στο τέλος κάποιοι ωφελούνται και κάποιοι βλάπτονται...

Όπως και να 'ναι, σε αυτό το σημείο, θέλω να συμβάλω και εγώ το λιθαράκι μου στο θέμα τού αποικισμού τής αμερικανικής ηπείρου από τους αρχαίους Έλληνες. Λίγο από παρατηρήσεις που προσωπικά έχω κάνει, λίγο από συγγράμματα που διάβασα.

Μία εύλογη ένσταση, τα προηγούμενα χρόνια, σε σχέση με το αν υπήρχαν ελληνικά ορυχεία κατά τις Μινωική και Μυκηναϊκή περιόδους στον "Καναδά", προέκυπτε από το ερώτημα πώς μετέφεραν οι Έλληνες το μετάλλευμα (ή το μέταλλο) στην Ελλάδα και στις άλλες μεσογειακές αποικίες τους. Ο Δρ. Τσικριτσής (σύμφωνα με την "Κ") υποδεικνύει ναυτικά ταξίδια που ακολουθούσαν το βόρειο τόξο (Γροιλανδία, Ισλανδία, Αγγλία). Ωστόσο η χρήση ξύλινων πλοίων, για τις δεδομένες ποσότητες και το βάρος τού φορτίου δεν θεωρείται πιθανή - ιδιαίτερα σε ένα χώρο με πολλά παγόβουνα, δυσβάστακτο κρύο και σημαντικά μακρές αποστάσεις.
Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι οι Έλληνες είχαν κατασκευάσει γιγάντιους καταπέλτες για να εκτοξεύουν φορτία μεταλλεύματος κατευθείαν από την "Αμερική" στην Ελλάδα. Ειδικά το χειμώνα που οι συνθήκες ήταν αντίξοες, η μεταφορά γινόταν σε δύο στάδια, με ενδιάμεσο σταθμό, μικρότερους καταπέλτες στην "Αγγλία".
Οι καταπέλτες αυτοί ονομάζονταν γενικά ICBC (Inter-Continent Ballistic Catapults) ή αλλιώς ΔΗΒΚ (Δι-Ηπειρωτικοί Βαλιστικοί Καταπέλτες).
Με την ανακάλυψη των μεταλλείων σιδήρου στην Κεντρική Ευρώπη, αφενός τα μεταλλεία τού χαλκού στον "Καναδά" εγκαταλείφθηκαν, αφετέρου ατόνησε η μεταφορά εμπορευμάτων μέσω αέρα, η οποία υπέφερε εξάλλου από σημαντικές απώλειες.

Στη σύγχρονη εποχή, ένθερμος μελετητής τής αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας υπήρξε ο Βέρνερ φον Μπράουν. (Δυστυχώς...) Έχοντας στα χέρια του όλον τον πλούτο της γερμανικής αρχαιολογικής σκαπάνης, εμπνεύστηκε από τους ελληνικούς καταπέλτες για να σχεδιάσει τους μοντέρνους πυραύλους, αρχικά για την ναζιστική Γερμανία και μετά για τις Ηνωμένες Πολιτείες τής Αμερικής. Είναι χαρακτηριστικό το όνομα που τους δόθηκε: ICBM (Inter-Continent Ballistic Missile).

Τι έμεινε σήμερα ως μαρτυρία εκείνης τής εποχής, πέρα από τα αρχαία κείμενα;
Επιτύμβιες στήλες, στην Ελλάδα αλλά και στην λεκάνη τής Μεσογείου, όπου κάτω από το όνομα τού τιμώμενου θανόντα, βρίσκεται εγχάρακτη η επιγραφή ICBC. Πρόκειται για τους άτυχους εκείνης τής τεχνολογίας που τους έπεφταν φορτία μετάλλου στο κεφάλι, όταν εκτρέπονταν από την πορεία τους, κυρίως λόγω ξαφνικών μεταβολών των ανέμων πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό.

Σε αυτό ίσως να μην διαφέρουμε οι Έλληνες από τους άλλους λαούς: κάθε εποχή έχει τα θύματά της...

Επιτύμβια στήλη με ανάγλυφη μορφή γυναίκας. Χαρακτηριστικό είναι ότι ενώ παραθέτει πολλές γραπτές πληροφορίες, πουθενά δεν αναφέρει τα αρκτικά ICBC ή κάποια παράμοια. Απόδειξη ότι η γυναίκα δεν πέθανε από πτώση φορτίου μετάλλου στο κεφάλι της.
Από το site.


Υ/γ.:
1) Αν και γραμμένη για όλο τον Ελληνισμό, την παρούσα ανάρτηση την αφιερώνω στην διαδικτυακή φίλη Αόρατη Μελάνη, ως αντίδωρο για την δική της ευγενική αφιέρωση (εδώ). Τα κείμενα τής Α.Μ. συχνά με συγχίζουν (λόγω περιεχομένου), ωστόσο από την απαρχή τού ιστολόγιού της δεν έπαψα να τα διαβάζω, θαυμάζοντας την αρτιότητα τής γραφής και την ενάργεια των συλλογισμών της!

2) Ένας φίλος, λάτρης των Αστερίξ, που διάβασε την ανάρτηση, με ρώτησε μισοσοβαρά μισοαστεία, αν η αποστροφή των Γαλατών "το μόνο που μας φοβίζει είναι μήπως μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι" προήλθε από τα ατυχήματα που ανέφερα, δεδομένου ότι οι Γαλάτες αποκλείεται να αντιλαμβάνονταν περί τίνος επρόκειτο αυτές οι πτώσεις τού μεταλλεύματος κατευθείαν από τον ουρανό. Φαίνεται ότι όντως, μία τέτοια δοξασία υπήρχε στην κουλτούρα των Γαλατών - αυτή την απάντηση έδωσαν στον Μέγα Αλέξανδρο όταν τους ρώτησε ποιος είναι μεγαλύτερος φόβος τους (βλ. εδώ).
Ωστόσο, δεν υπάρχει κάποια μαρτυρία που να συνδέει αυτόν τον φόβο τους με τα ιπτάμενα φορτία χαλκού των Ελλήνων που έχαναν τον δρόμο τους. Έτσι, η σκέψη αυτή, παρ' ότι ενδιαφέρουσα, για την ώρα θα μείνει απλή εικασία.

3) Στο αναμεταξύ το ποτάμι τής αλήθειας φουσκώνει. Δύο μέρες αργότερα βρήκα αυτή την είδηση!

Idom

Περί βίας...

Μία πολύ καλή ανάρτηση από τον Πιτσιρίκο.
Εδώ

Δυστυχώς...

Idom

Μπίζζζζζ...

http://news247.gr/ellada/eidiseis/xaos_sthn_psyxologikh_eksetash_twn_astynomikwn.1511548.html


Άντε, καλέ...

11 -11 -11

Από το blog τού Γιάννη Χάρη:

εδώ και εδώ .

Πού να προσπαθώ να γράψω κάτι καλύτερο...

Και αναρωτιέμαι:
"Όλοι μας τους φέραμε;"
σε αντιστοιχία με το "όλοι μας τα φάγαμε;"...

Idom

Αυξηθήκαμε, αυξηθήκαμε!

Μεγάλη νύχτα η κτεσινή!
Ενώ εγώ – και εσείς; - κοιμόμουν, γεννήθηκε ο εβδομοδισεκατομμυριοστός ανθρώπινος κάτοικος τού πλανήτη μας (μετρώντας τους τρέχοντες ζωντανούς, εννοείται). Αν δεν έχουμε κάποια σοβαρή έλλειψη πληροφόρησης, τόσοι πολλοί νοματαίοι βρισκόμαστε για πρώτη φορά μαζί στην Γη αντάμα.

Η αλήθεια είναι ότι παρακολουθούσα το θέμα εδώ και μέρες. Όσοι ξεκοκκαλίζουν το ιστολόγιό μου θα έχουν δει ότι έχω βάλει έναν ανθρωπομετρητή (Γερμανικής πιστότητας!) που μάς μετράει δυτερόλεπτο το δευτερόλεπτο πόσοι είμαστε (λέμε τώρα...)
Κανονικά, θα έπρεπε να ξαγρυπνίσω και να δω τον κάουντερ να αλλάζει από 6999999999 (ή κάτι λιγότερο) σε 7000000000 (ή σε κάτι περισσότερο). Αλλά προτίμησα να κοιμηθώ.

Εύχομαι πάρα πολύ δυνατά στον εβδομοδισεκατομμυριοστό άνθρωπο που μάς συντροφεύει και ακόμα δεν έχει κάνει τα πρώτα του ημερήσια γενέθλια, να είναι γερός και υγιής και να ζήσει καλά και ευτυχισμένος! Ημιεπίσημα, τρεις φιναλίστς ως τώρα έχουν δηλωθεί από τις χώρες τους ως Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ 7000000000ός συνάνθρωπός μας και μάλλον πολλές εταιρείες θα σπεύσουν να γεμίσουν τα τρία μωρουλίνια και τις φαμίλιες τους με δώρα και διαφημιστικά σκατολοΐδια, οπότε για τα επόμενα χρόνια τα μωράκια θα έχουν λυμένο το οικονομικό πρόβλημά τους.

Εύχομαι και για όλους τους άλλους ανθρώπους πριν και μετά τον 7000000000ό τα καλύτερα. Δυστυχώς βέβαια στην πράξη δεν κάνω και πολλά πράγματα για να υπάρξει αυτή η βελτίωση. Και μια που ακόμα ανήκω σε μία αναπτυγμένη χώρα τής Δύσης, με κατά κεφαλήν ΑΕΠ πολύ πάνω από τον ανθρώπινο μέσο όρο, είναι νομοτελειακά βέβαιο ότι συμμετέχω (έμμεσα έστω) σε διάφορα κακά πράγματα που κλέβουν από την ευημερία των πολλών φτωχότερων.


Σήμερα όμως θέλω να ασχοληθούμε με λίγα μαθηματικά.

Χοντρικά αυξηθήκαμε κατά ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους μέσα σε 12 χρόνια. Από τα 6000000000 στα 7000000000. Δηλαδή αυξηθήκαμε 7/6=1.166 φορές σε 12 χρόνια. Αν κάνουμε την παραδοχή ότι αυτός ο ρυθμός άυξησης θα μείνει σταθερός, τότε, η περίοδος διπλασιασμού τού πληθυσμού, Τδ, βρίσκεται από τον τύπο:

2 ^ (12/Τδ) = 7/6 => (12/Τδ) * λογ(2) = λογ(7/6) => Τδ = 54
(Το «*» σημαίνει επί και το «^» ύψωση σε δύναμη).

Ωραία. Κάθε 54 χρόνια λοιπόν γινόμαστε διπλάσιοι. Άρα σε 54 χρόνια θα είμαστε 14 δισεκατομμύρια και σε 162 χρόνια, 56 δισεκατομμύρια.
Πρέπει και να τρώμε βέβαια. Η τεχνολογία όλο και εξελίσσεται – ευτυχώς – οπότε μπορούμε να τα μετατρέπουμε όλα σε τροφή. Ας πούμε ότι κάθε άνθρωπος ζυγίζει κατά μεσο όρο 70 κιλά (τόσο το θεωρούν οι κατασκευαστές ασανσέρ, μην κοιτάτε εμένα...).

Η Γη έχει μάζα περίπου ίση με 6*10^24 κιλά.
(Δεν θέλω αηδίες ότι το κιλό δεν είναι μονάδα μάζας κ.λπ.. Τώρα χρησιμοποιώ, την καθομιλουμένη έννοια τού κιλού. Τα πρόσεξα αυτά στους υπολογισμούς.)
Ωραία. Αν την φάμε ΟΛΗ την Γη, σε πόσους ανθρώπους αντιστοιχεί η μάζα της;
6*10^24 / 70 = 8.6 * 10^22
Πω πω, άνθρωποι!...
Και σε πόσο καιρό, te, θα το έχουμε κάνει αυτό;
Λοιπόν, βάζουμε 7*10^9 * 2^(te/54) = 8.6 * 10^22 => κάντε και εσείς τις πράξεις για να μη λέτε ότι βγάζω λαγούς απ’ το καπέλο => λογ(2^(te/54)) = λογ(1.2*10^13) => te = 54 * 43.5 => te = 2348 .

Χμμμ... Σε 2348 χρόνια θα έχουν φάει οι απόγονοί μας ολοκληρη τη Γη!
Αν το σκεφτείτε δεν είναι τόσα πολλά, ε; Περίπου τόσα χρόνια πιο πριν ο Αλέξανδρος στεφόταν βασιλιάς των Μακεδόνων, ο Βουδισμός μετρούσε ήδη 150 χρόνια και χτιζόταν το Στόνχετζ... Πολύ γνωστά γεγονότα και κοντινοί μας άνθρωποι, έτσι;!

Καλά, ας δούμε πότε θα έχουμε φάει το Ηλιακό σύστημα, μαζί με τον Ήλιο. Αυτό θα μάς κρατήσει περισσότερο.
Σε ένα πολύ επιστημονικό σάιτ βρήκα ότι η μάζα τού Ηλιακού συστήματος είναι περίπου 2*10^30 κιλά. Ασήκωτο. Αντιστοιχεί σε 2*10^30 / 70 = 2.9 * 10^28 ανθρώπους.
Αυτό θα το φάμε σε ts χρόνια:
7*10^9 * 2^(ts/54) = 2.9 * 10^28 => ts = 3340 .

Δεν πάμε καλά. Πάλι λίγο είναι. Έχουμε ιστορικές μνήμες 3340 χρόνων. Πριν 3340 χρόνια ΔΕΝ υπήρχε ακόμα η Σφίγγα. Υπήρχαν μαμούθ. Και ζουν ακόμα, σκόρπια στη Γη, κάποια δεντράκια που είναι γηραιότερα. 3340 χρόνια περνάνε γρήγορα.

Καλά, ας δούμε πότε θα ‘χουμε φάει το Γαλαξία μας. Όλον - ξέρετε εσείς τώρα.
Έχει μάζα 1.4*10^42 κιλά, το οποίο αντιστοιχεί σε 2*10^40 ανθρώπους των 70 κιλών ο καθένας. Και θα έχει γίνει σε tg χρόνια:
7*10^9 * 2^(tg/54) = 2*10^40 => tg = 5464 .

Αυτή τη φορά κάτι γίνεται. Έχουμε καιρό μπροστά μας μέχρι να φάμε όλον τον Γαλαξία. Σε 5464 χρόνια ποιος ζει ποιος πεθαίνει.

Ε, τώρα ας βάλουμε κάτι δύσκολο! Πότε θα έχουμε φάει τα πάντα; ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Όλο το γνωστό Σύμπαν – το ωραίο «γνωστό» μας Σύμπαν (όχι τίποτις παράλληλα Σύμπαντα και περίεργα πράματα).
Το γνωστό Σύμπαν δεν έχει ζυγιστεί αλλά οι επιστήμονες το κόβουν να έχει μάζα πάνω από 3*10^50 κιλά. Ο Louis Nielsen μάλιστα λέει ότι περιέχει 1.6*10^60 κιλά μάζας. Ας πούμε ότι αυτός έχει δίκιο – γιατί όχι;
Τρώγοντας έρχεται η όρεξη και καλώς εχόντων των πραγμάτων, η μάζα τού Σύμπαντος μπορεί να αντιστοιχηθεί σε 1.6*10^60/70 = 2.3*10^58 ανθρώπους. Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο νούμερο. Αν δεν κάνω λάθος, διαβάζεται δύο πενηνταδυάκις εκατομμύρια, τριακόσια σαρανταεννεάκις εκατομμύρια – αλλά δεν βάζω και στοίχημα. Φρικιώ για την παρεπόμενη γραφειοκρατία και για το πώς θα θυμάται ο κάθε φουκαράς τον αριθμό δελτίου ταυτότητάς του. Αλλά ξέχασα. ΔΕΝ θα υπάρχουν δελτία ταυτότητας τότε, θα τα έχουμε φάει και αυτά. Και τα γραφεία και τα στυλό και τα i++ Pod και τους συνδετήρες και τα ταπεράκια... Οι απόγονοί μας θα αιωρούνται στο κενό, ούτε να πατάνε θα ‘χουν, ούτε να αναπνέουν, ούτε θα βλέπουν τίποτα. Θυμάστε; Θα έχουμε φάει τους γλόμπους και τους Ήλιους.

Εντάξει, δεν γίνονται αυτά θα μού πείτε. Αλλά ΑΝ γίνονταν σε πόσο καιρό θα γίνονταν, αν συνεχίσουμε να διπλασιαζόμαστε κάθε 54 χρόνια;

Σε 8703 χρόνια.

Σε 8703 χρόνια, σε ΠΟΛΥ λιγότερα από όσα χρειάζονται για να ταξιδέψουμε στο Σύμπαν – αν δεν βρούμε τίποτις σκουληκότρυπες και υπερδιαστάσεις – θα το έχουμε φάει. Δεν ξέρω πώς, αλλά έτσι λένε τα μαθηματικά.

Ή...

Ή δεν θα το έχουμε φάει.
Που σημαίνει ότι θα αυξανόμαστε με βραδύτερο ρυθμό; Μπαααα... Από την στιγμή που θεωρούμε ότι «πάντα» θα αυξανόμαστε, με κάποιον σταθερό ρυθμό, κάποτε θα το φάμε το Σύμπαν. Αργά ή γρήγορα.

Η μόνη λύση για να μην φάμε το Σύμπαν,
για να μην φάμε τον Γαλαξία,
να μην φάμε το Ηλιακό σύστημα
ούτε ολάκερη τη Γη,
ούτε καν τη βιόσφαιρα*, ...

είναι να σταματήσουμε να αυξανόμαστε ΤΩΡΑ.

Τ Ω Ρ Α !


Ζήτω η 26η Σεπτεμβρίου!
(Άντε, δουλέψτε και εσείς λίγο. Βρείτε τι γιορτάζουμε στις 26 τού Σεπτέμβρη.)

Idom


* Δεν ήθελα να σας τρομάξω από την αρχή. Τώρα που είστε υποψιασμένοι σάς το λέω. Θα έχουμε φάει όλα τα δάση και το πλαγκτόν και τα βακτήρια και τις φάλαινες και τα πουλιά και τα μανιτάρια και τα σκουλήκια και και και... σε 392 χρόνια. Σε 16 γενιές περίπου.
Γαργαντούες, ε;!


Αντίστοιχοι διασκεδαστικοί υπολογισμοί υπάρχουν στο βιβλίο τού Ισαάκ Ασίμωφ, «Σήμερα, Αύριο και...»। Εκεί, ο πολύς Ασίμωφ λαμβάνει μία μικρότερη περίοδο διπλασιασμού και τα χρονικά νούμερα έρχονται πολύ πιο απειλητικά κοντά (μας).

Αμφιβολίεεεες...

Δύο απορίες επί πρακτικών θεμάτων με ταλανίζουν τελευταία:


α απορία:

Πώς αποφασίζουν οι υπάλληλοι τού Υπουργείου Αγάπης ποιοι θα είναι οι ένστολοι και ποιοι οι κουκουλοφόροι, κάθε φορά;
Τα "βγαζουν"; (α-μπε-μπα-μπλομ...)
Αφήνουν την τύχη να αποφασίσει; (κορώνα - γράμματα...)
Υπάρχει λοχίας που βγάζει το πρόγραμμα τού μήνα;

Υποαπορία:
Οι κουκουλοφόροι πληρώνονται κάτι τις παραπάνω; Δεν θεωρείται βαρύ και ανθυγειινό το λειτούργημά τους; (Είναι πιθανό ότι υπάρχει ιδιαίτερο επίδομα, οπότε οι θέσεις θα είναι ανάρπαχτες...)


β απορία:

Έξω από την Βουλή δύσκολα ανασαίνεις.
Μέσα στη Βουλή δεν φτάνει η μπόχα; Δεν έχει γίνει ντουμάνι; (Είναι και κολώδης αυτός ο καπνός.)
Πώς συνεδριάζουν οι βουλευτές μας; Μερικοί είναι γέροι άνθρωποι και μερικοί με προβλήματα υγείας.
Υπάρχει σύστημα καθαρισμού τού αγέρα τής Βουλής των Ελλήνων;

Ρε μπας και συνεδριάζουν σε κάνα στουντιάκι εκτός κέντρου, με ψεύτικα σκηνικά, και μας δουλεύουν; (Για το καλό μας βέβαια.)

Idom

Πυρηνική ενέργεια; - ΟΧΙ, ευχαριστώ!

Μία πολύ χαρμόσυνη είδηση!

(ή http://www.skai.gr/news/world/article/170847/eos-to-2022-i-germania-tha-egataleipsei-tin-puriniki-energeia-/ )

Να την έχουμε υπόψη μας, μια και τα τελευταία χρόνια προσπαθούν μερικοί να παρουσιάσουν την χρήση τής πυρηνικής ενέργειας ως αναγκαία και ως μονόδρομο.

Και φυσικά να μην ξεχνάμε ότι τα ισχυρά κράτη που θα ξεφορτώνονται τους πυρηνικούς αντιδραστήρες, με χαρά θα θέλουν να πουλήσουν τέτοια τεχνολογία σε απομακρυσμένες μπανανίες...


Idom

Αναμνήσεις ενός φυτοφάγου

Κάποτε ζούσε ένας αγρότης (farmer), πατέρας δύο γιων. Όταν ο ένας γιος ενηλικιώθηκε, ζήτησε επίμονα από την πατέρα του το μερίδιο τής οικογενειακής περιουσίας που τού αναλογούσε, μετά ρευστοποίησε και την έκανε για τα ξένα.
Ο άλλος γιος έμεινε σπίτι και λύσσαγε στη δουλειά. Και η οικογενειακή περιουσία όλο μεγάλωνε.

Ο γιος που ξενιτεύτηκε ενδιαφερόταν μόνο για διασκεδάσεις και life style. Σύντομα ξόδεψε όλα του τα λεφτά και έμεινε ταπί. Εκτός αυτού η χώρα χρεοκόπησε και ο νέος πείνασε. Πήγε να πιάσει δουλειά αλλά καθώς δεν ήξερε πολλά να κάνει, η μόνη δουλειά που βρήκε ήταν εκείνη τού χοιροβοσκού. Όμως και εκεί πεινούσε. Ζητούσε να φάει από τα χαρούπια των γουρουνιών και κανένας δεν τού ‘δινε...

Κάποια στιγμή, μέσα στην απελπισία του αφυπνίσθηκε και θυμήθηκε το σπίτι του και τον πατέρα του. Θυμήθηκε ότι εκεί οι υπηρέτες είχαν να φάνε με το παραπάνω. Ντρεπόταν να γυρίσει και ούτε λόγος να ζητήσει να τον δεχτούν ως ισότιμο μέλος στην οικογένεια, αλλά ένιωσε ότι μπορούσε να πει, από τα μέσα του, «πατέρα, ζητάω συγγνώμη μπροστά σε θεούς και ανθρώπους, δεν είμαι άξιος για την οικογένειά σου, αλλά πάρε με σε παρακαλώ ως υπηρέτη και θα δουλέψω τίμια». Και ξεκίνησε.

Την ημέρα που έφτανε στο σπίτι, ο πατέρας του βρισκόταν στο studio τού πάνω ορόφου, τον είδε από μακριά και λωλάθηκε. Κουτρουβάλησε τις σκάλες, έτρεξε, έπεσε στην αγκαλιά του γιου του και τον φιλούσε.
«Γύρισες, παιδάκι μου. Γύρισες!» Και μαζί βλέποντας τα χάλια τού νέου μισόκλαιγε.
Ο γιος, που αυτό δεν το περίμενε, ψέλλισε μερικά λόγια και είπε αυτά που είχε ετοιμάσει, «Πατέρα σού ζητώ συγχώρεση ενώπιον θεών και ανθρώπων. Δεν είμαι άξιος να λογιέμαι για γιος σου...».
Εκεί κάπου σταμάτησε, γιατί ο μπαμπάς ούτε που τον άκουγε, ούτε τον άφηνε να συνεχίσει, είχαν μαζευτεί και οι υπηρέτες που τους είδανε και ο μπαμπάς εκτόξευε παραγγελιές:
«Πάρτε τον γιο μου, πλύντε τον, κουρέψτε τον, κάν’τε του μασάζ και απολέπιση, ντύσ’ τε τον με ρούχα καθαρά και στολίστε τον!... Και μετά ετοιμάστε τσιμπούσι να γιορτάσουμε. Σφάξτε το μοσχάρι, το θρεφτάρι μας, να φάμε να ευφρανθούμε, γιατί είναι μέρα χαράς σήμερα, ο γιος μου που τον είχα σαν νεκρό είναι πάλι εδώ.»
Και έτσι έγιναν όλα.

Βράδιαζε πια και το γλέντι συνεχιζόταν, αλλά ένα περίεργο πράμα, κανένας δεν είχε φροντίσει να ειδοποιήσει τον άλλο γιο που εργαζόταν μακρύτερα στις φυτείες. Βέβαια, η ιστορία αυτή συνέβη πολύ παλιά (πριν το 33 μ.Χ.) και εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν μέσα τηλεειδοποίησης. Αν υποθέσουμε ότι ο γιος δεν είχε αφήσει μήνυμα για το που ακριβώς πήγαινε, ίσως να είναι δικαιολογημένο που δεν τον βρήκαν. Irrelevant.
Ο γιος πάντως καθώς επέστρεφε, άκουσε από μακριά φωνές, γέλια και τραγούδια και είδε την φωτοχυσία.
Τού ήρθε τόσο ξένη αυτή η εικόνα (σουρπράιζ πάρτυ είχε να οργανωθεί από τότε που η τελευταία γυναίκα εγκατέλειψε το σπίτι – θα παρατηρήσατε ήδη ότι πουθενά στην ιστορία δεν αναφέρθηκε ούτε μαμά ούτε αδερφή – και ούτε θα αναφερθεί - ας το θεωρήσουμε και αυτό irrelevant), που κοκάλωσε και αντί να μπει να ρωτήσει τους δικούς του τι τρέχει, σταμάτησε ένα διερχόμενο υπηρέτη και ρώτησε εκείνον.
«Μικρέ ζαχίμπ», απάντησε ο υπηρέτης, «γύρισε ο άλλος μικρός ζαχίμπ και ο μεγάλος ζαχίμπ χάρηκε πολύ και είπε να σφάξουμε το καλοθρεμμένο μοσχάρι και να το γιορτάσουμε!»
Τού μικρού ζαχίμπ τού ήρθε ένας μικρός κόλπος.
«Ο μικρός ζαχίμπ;... Τι; Πώς; Γιατί ήρθε; Πώς ήρθε;...»
«Αχ, μικρέ ζαχίμπ, ο μικρός ζαχίμπ γύρισε ρακένδυτος και αδυνατισμένος. Φαίνεται ότι δεν τού έμεινε δεκάρα και πεινούσε. Και φαίνεται...»
Και ο υπηρέτης άρχισε να δίνει ραπόρτο ψιλοκομμένο στον αδερφό – Κύριος οίδε από ποιες πηγές – γιατί είναι σίγουρο ότι όσο η Γη θα γυρίζει, ενδέχεται να ξεχνάμε να ειδοποιήσουμε τον ένα αδερφό για τη γιορτή που οργανώνεται, αλλά είναι σίγουρο ότι θα συλλέξουμε πληροφορίες για τα έργα και τις ημέρες τού άλλου αδερφού.

Κάποια στιγμή ο δουλευταράς αδερφός ένιωσε ότι αυτό το δελτίο ειδήσεων ήταν ατιμωτικό και για τον ίδιο και είπε στον υπηρέτη «καλά, καλά, πήγαινε».
Αλλά είχε γίνει κουδούνι, ήταν δηλαδή πολύ θυμωμένος και όσο το σκεφτόταν ακόμα πιο πολύ και δεν έμπαινε στο σπίτι.
Αυτό όμως το σφύριξαν στον πατέρα – ότι δηλαδή ο άλλος γιος του ήταν έξω και δεν έμπαινε - (ίσως το έκανε ο πρόθυμος, ομιλητικός υπηρέτης, για να ‘χει «δεμένο τον γάιδαρό του»), οπότε ο πατέρας βγήκε αμέσως για να γυρέψει τον φρόνιμο γιο.
«Γιε μου γύρισε ο αδερφός σου! Ο αδερφός σου από τα ξένα, σήμερα και το γιορτάζουμε».
Αλλά είδε το σκοτεινιασμένο πρόσωπο τού γιου του και ο μισός μαράθηκε.
«Μα τι έχεις γιε μου, τι συμβαίνει; Έλα να χαρείς.»
Καταλάβαινε ότι ο γιος είχε θυμώσει και ίσως ζήλευε και τον παρακαλούσε.
Και ο γιος ξέσπασε:
«Μια ζωή σου δουλεύω, βάζω το κεφάλι κάτω σαν ταύρος... και είμαι υπάκουος και σε συμβουλεύω, αλλά την δική σου γνώμη δέχομαι... και αύξησα το βιος μας. Και μία φορά δεν είπες, “πάρε ρε ένα κατσίκι και σφάξ’ το και άντε να κάνετε ένα πάρτυ σουπρήζ με τους φίλους σου”... – δεν έχω φίλους, επειδή εμένα το μυαλό μου είναι στην εργασία.
Και αυτός ο ανεπρόκοπος χώρισε την περιουσία και το βιος σου στη μέση, μας γύρισε την πλάτη και πήγε στα ξένα, λες για να κάνει τη μεγάλη ζωή, και τα ‘φαγε όλα στα καμπαρέ και δεν ξέρω σε τι αθλιότητες... Τού τα φάγαν οι δήθεν φίλοι και οι γκόμενες... Και τώρα ήρθε και σε αυτόν σφάζεις το μοσχάρι, το θρεφτάρι μας. Ε, όχι! Και αύριο, πάλι θα μας ζητήσει κι άλλα λεφτά...
Και ακόμα σε σέβομαι – αλλιώς θα σού έλεγα το ανέκδοτο που τελειώνει “... κι εσύ και ο γρύλλος σου” -, αλλά με πνίγει τ’ άδικο, πατέρα!».

«Πα, πα, πα, παιδάκι μου», τού είπε πάλι ο πατέρας, «γιατί πικραίνεσαι έτσι; Κι αν ήσουν τόσο πικραμένος γιατί δεν μού το έλεγες; Και βέβαια εσύ δουλεύεις, αλλά δεν μού δουλεύεις, για εμάς δουλεύεις, και ότι έχουμε μαζί το ‘χουμε και αν αύριο μού ζητήσεις την περιουσία, δική σου θα ‘ναι...
Μα δεν χρειαζόταν ποτέ η άδεια μου για να πάρεις και ένα και δύο - και όσα ήθελες – κατσίκια, δικά σου είναι! Όσο για τους φίλους σου, ας όψεται που βγήκες μίζερος σαν και μένα, και τον νου σου μόνο στη δουλειά τον έχεις...
Αλλά είναι ο αδερφός σου και πρέπει να χαίρεσαι, γιατί αν όχι τώρα, πότε άλλοτε θα χαρείς; Επέστρεψε!
Και άσε με να χαρώ και εγώ, γιατί είναι ο γιος μου – ότι κι αν είναι – και ήταν σαν να ‘ταν νεκρός και τώρα γύρισε!»

Ο γιος ήταν ακόμα μουτρωμένος αλλά μαλάκωσε:
«Καλά, πάω να πλυθώ και έρχομαι. Αλλά δεν θα παίξουμε λίμπο... Ούτε πιάσιμο μήλων με το στόμα...
Και αύριο θα πάω σε έναν δικηγόρο να συμβουλευτώ, γιατί αυτός θα μας... θα με μαδήσει...»




Εναλλακτικό ηθικό δίδαγμα:
Λίγο πολύ, οι άνθρωποι, συνήθως, κάπως τα βρίσκουν μεταξύ τους. Εκείνο που πάντα – μονά ζυγά – σφάζεται, είναι το μοσχάρι.



Υστερόγραφα:

1। Την ιστορία αυτή, με πολύ καλύτερη διατύπωση και χωρίς σάλτσες, την είπε ο Χριστός σαν παραβολή (διαβάστε το Ευαγγέλιο τού Λουκά στο κεφάλαιο 15). Ο Χριστός και το Ευαγγέλιο προβάλλουν ένα τελείως διαφορετικό ηθικό δίδαγμα, γι αυτό και εγώ το δικό μου το χαρακτήρισα εναλλακτικό.

2। Την ανάρτηση την εμπνεύστηκα μετά από βαθύτατη περισυλλογή στην οποία έπεσα όταν διάβασα την ανάρτηση τού B. (Ροβυθέ) (εδώ). Οπότε, ένιωσα την ανάγκη να «ανταποκριθώ» μέσω ενός θέματος από την Βίβλο.


Ιdom

Μία σημαντική παρουσία

Ανάμεσα σε εκείνους που συνόδευσαν τον Απόστολο Σάντα, στο νεκροταφείο, ήταν ο προηγούμενος Πρόεδρος τής Ελληνικής Δημοκρατίας, ο κύριος Κωστής Στεφανόπουλος.

Είναι, από τις λίγες - πια - φορές, που νιώθω τόσο σημαντικές τις λέξεις «Πρόεδρος», «Ελληνική»*, «Δημοκρατία» και «κύριος».

Ο Κωστής Σταφανόπουλος που είχε πει, ότι από την επόμενη μέρα τής λήξης τής θητείας του, θα αποσυρθεί από τις κοσμικότητες, και το έκανε.
Ο Κωστής Στεφανόπουλος που είχε προβλέψει ότι από την επόμενη μέρα τής λήξης τής θητείας του, δεν θα τον θυμάται κανείς, και μακάρι να μην το κάναμε.

Idom

* Και θέλω να λογιέμαι ότι δεν είμαι εθνικιστής.

Λάκης Σάντας

"Ένα μικρο τέταρτο του φεγγαριού έπεφτε πάνω στα μάρμαρα, το χουμε συμφωνήσει.
Αν παν να μας συλλάβουν, θα πέσουμε από την Ακρόπολη.
Παιδευόμαστε, είναι στερεωμένη με συρματόσκοινο.
Σιωπή. Μονό το γέλιο της γερμανικής φρουράς ακούγεται.
Ένα ένα κόβουμε τα σύρματα με χέρια, με δόντια, με λύσσα! Η σημαία πέφτει..."


Το κείμενο είναι από το ιστολόγιο "Αριστερά στο φακό", (εδώ)
Η εικόνα είναι από τηλεοπτικό αφιέρωμα τού Φρέντυ Γερμανού (ΕΤ1) στους Μανώλη Γλέζο και Λάκη Σάντα.

Ούτε 7 δισεκατομμύρια δεν είμαστε.

Χρόνια πολλά σε όλες / όλους!

Λίγα για τον υπερπληθυσμό σήμερα.
Οι γνωρίζοντες Γερμανικά να πατήσουν εδώ. Οι μη γνωρίζοντες και οι ανυπόμονοι εδώ.

Idom

Οικονομική δυσπραγία

Προφανώς και δεν τυπώνουμε καινούργιες δραχμές στο νομισματοκοπείο.
Πού να βρούμε λεφτά για τόσον χαλκό;

Οι συναλλαγές πλέον θα γίνονται με κοχύλια.
Γιατί νομίζετε ότι τρέχει η Μπιρμπίλη και γκρεμίζει αυθαίρετες μάντρες στην παραλία; Για να μπορέσει ο λαός να πάει να μαζέψει κοχύλια...

Idom

3+1 νεκροί

Όποιοι (όποιος) έριξαν μολότωφ σε κλειστό κτίριο με ανθρώπους μέσα είναι μαλάκες και δολοφόνοι.

Από εκεί και πέρα: είχε έξοδο κινδύνου η τράπεζα; Προσβάσιμη; Λειτουργική;

...

5 ώρες μετά:

Διαβάστε εδώ: http://valaoritoy.blogspot.com/2010/05/marfin-bank.html .
Με επιφύλαξη φυσικά για την αξιοπιστία του.

Η μόνη λύση ελάχιστης πολιτικής αξιοπρέπειας, αν ισχύει η παραπάνω καταγγελία:
όποιος υπουργός είναι ο τελικός υπεύθυνος για την έκδοση αυτών των αδειών,
από αύριο να πάει προσωπικά σε κάθε τραπεζικό κατάστημα σε όλη την Αττική και να βάλει λουκέτο σε όσα δεν βρίσκονται σε κατάλληλα κτίρια.
(ΔΕΝ έχει αυτή την δυνατότητα ένας υπουργός; Ας πάρει όποιον άλλον "άρχοντα" χρειάζεται μαζί του.)
Και μετά να παραιτηθεί.

Πεθαίνουμε...
ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΕΤΣΙ.


Idom

Ο μικρός δραπέτης

Το 1968 παρουσιάστηκε η πρώτη ταινία τού Σταύρου Τσιώλη, ο Μικρός Δραπέτης (http://www.imdb.com/title/tt0264902/).

Στην ταινία, ο μικρός (13άχρονος;) Αλέξης το σκάει από το ορφανοτροφείο, όπου τον είχε κλείσει η κακιά γιαγιά του και προσπαθεί να βρει την μητέρα του. Στο δρόμο καταφεύγει σε μία αποθήκη, όπου τον ανακαλύπτει η μικρούλα κόρη (Μαρία) τού ιδιοκτήτη. Αν θυμάμαι καλά, στην σεκάνς τής πρώτης συνάντησής τους, ο Αλέξης απειλεί την Μαρία με ένα μπουκάλι γάλα, προτεταμένο σαν πιστόλι! Έπειτα, κάτι σαν ειδύλλιο πλέκεται ανάμεσα στα δύο πιτσιρίκια, με την μικρή να έχει μείνει έκθαμβη από τον μεγάλο και να τον βοηθάει (ντύνει, στολίζει, νοικοκυρεύει), κρυφά από τους πραγματικούς μεγάλους. Αν αυτό, εκείνα τα χρόνια ήταν ένα κλείσιμο ματιού στις αντιχουντικές δραστηριότητες, δεν το ξέρω.
Η ταινία είχε ημιχάππυ έντ: στο τέλος πιάνουν τον δραπέτη, αλλά έχει καλές πιθανότητες να πάει στην μάνα του και να τον βοηθήσει ο καλός μπαμπάς τής Μαρίας (νομίζω). Το σήμα κατατεθέν ήταν ότι η μικρούλα τον φώναζε «Αλιέξη», με πολύ αγαπησιάρικο τρόπο.

Είδα την ταινία χρόνια μετά στην τηλεόραση, σε ηλικία ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες και φυσικά μού άρεσε και με συγκίνησε.
Στον κινηματογράφο δεν έχω ακούσει αν ξαναπαίχτηκε. Μια δυο φορές παρατήρησα γνωστούς μου να χαριεντίζονται αναφωνώντας μεταξύ τους «Αλιέξη – Αλιέξη» (με ευμενή τρόπο), οπότε έμαθα ότι η ταινία παίχτηκε ξανά στην TV. Όσο για μένα δεν την είδα ποτέ πέρα από την πρώτη φορά.


Θυμήθηκα τα παραπάνω πριν λίγες ημέρες, που γιόρταζαν οι Αλέξανδροι και οι Αλεξάνδρες, μαζί και οι Αλέξηδες (ή Αλιέξηδες όταν τους αγαπάνε πολύ) και οι Αλεξίες - όσοι τουλάχιστον έχουν βγάλει το όνομα τους ως υποκοριστικό τού Αλέξανδρος - και θυμήθηκα τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, που πέρυσι τον Δεκέμβρη όλη η Ελλάδα, και άλλοι πέρα από την Ελλάδα, έμαθαν για εκείνον όταν τον σκότωσε ένας αστυνόμος, όχι σε καιρό χούντας αλλά σε καιρό ειρήνης (http://www.facebook.com/group.php?gid=62100298568).

Και θυμήθηκα τις φωτιές που ανάψανε στα blogs και στις πόλεις εκείνες τις ημέρες.
Και που τις «έσβησαν» τώρα οι καινούργιες πυρκαγιές στην Αττική και αλλού.
(Και πάμε για νέους θριάμβους πλησίστιοι.)

Και αναρωτιέμαι πόσο ΠΟΛΥ, να θυμούνταν τον Αλέξη οι φίλοι του πριν λίγες ημέρες στην γιορτή του, και πόσο πολύ θα τους φαίνεται πια φυσιολογικό, ότι τον κόσμο γύρω μας τον τυλίγουν κάθε μερικούς μήνες οι φλόγες...